W świetle współczesnej pedagogiki drama nie jest teatrem w tradycyjnym rozumieniu. Nie zmierza do przygotowania wyreżyserowanego przedstawienia dla publiczności ani do nauki ról na pamięć. Jest metodą kształcenia i wychowania, w której uczestnicy wchodzą w fikcyjne sytuacje, przyjmują role i rozwiązują problemy w bezpiecznych warunkach „jak gdyby”.

Zaangażowanie pełnej osobowości dziecka (intelektu, emocji i ciała) sprawia, że wiedza zdobywana tą drogą jest trwała, a proces nauki naturalny i angażujący.

Praktyczne zastosowanie dramypolega na stawianiu przedszkolaków przed określonymi wyzwaniami społecznymi lub moralnymi w ramach wymyślonego świata. Dzieci stają się badaczami i twórcami historii, a nie tylko jej odbiorcami.

• Bądź moderatorem, nie reżyserem.

Zadawaj pytania otwarte (np. „Jak myślicie, co czuje postać?”, „Co możemy teraz zrobić?”), zamiast podawać gotowe scenariusze.

• Dbaj o poczucie bezpieczeństwa.

W dramie nie ma „złych” ani „dobrych” odpowiedzi – liczy się autentyczność i proces myślowy dziecka.

• Wchodź w rolę razem z dziećmi (nauczyciel w roli).

Zdejmij autorytet przewodnika i stań się jedną z postaci historii. Ułatwia to dzieciom otworzenie się i wzmacnia ich zaangażowanie.

• Stopniuj trudność.

Zaczynaj od prostych ćwiczeń wyobrażeniowych, przechodząc powoli do bardziej złożonych scenek problemowych.

Granie ról to fundament całej metody. Pozwala przedszkolakowi spojrzeć na świat z perspektywy innej osoby, co rozwija empatyczność, inteligencję emocjonalną i kompetencje społeczne.

Prawidłowo zaplanowane zajęcia dramowe składają się z kilku stałych etapów: